اين يك هفته اخير مشكلات زيادي برام پيش اومد تا جايي كه يه وقتا واقعا يه گره كور بود كه هيچ جور باز نمي شد. همه چيز انگار دست به دست هم داده

ديروز اصلا حالم خوش نبود، ديشب مثل مار به خودم مي پيچيدم از درد

تا آخر شب كه اتفاقي افتاد كه اصلا نمي تونستم متصور شم.... دليلش رو اصلا نمي تونم بفهمم

اين قدر اتفاقات يك هفته اعصابم  رو به هم ريخته بود و درگير بود، درد هم از يك طرف كه هيچ جور آروم نميشد، اين اتفاق آخر شب (ساعت ۱۲) تير خلاص بود..........

ديگه دست خودم نبود، مثل ابر بهاري فقط گريه مي كردم...... به خودم مي پيچيدم و گريه مي كردم.

در دل تاريك شب يه دفعه دست گرم مامانم روي سرم و صداي گرمش كه چرا توي تاريكي نشستي؟ چرا نخوابيدي عزيزم، من رو به خودم آورد....

گفتم هيچي نيست.... گفت: چرا گريه مي كني؟ چيزي شده قربونت برم؟ حالت خوب نيست؟

فقط پريدم توي بغلش و احساس كردم تنها گوشه امن دنيا آغوش بي دريغ مادرمه.....

گفتم: مامان خستم........

من رو آروم كرد اما  تا صبح اون هم پا به پاي من نخوابيد....

صبح با بدبختي اومدم اداره تا يه هوايي به سرم بخوره...... الان هم با چشم هاي قرمز و پلك هاي ورم كرده نشستم پشت ميزم .... اما دست و دلم به كار نمي ره....

اين بغض لعنتي راحتم نمي زاره

دلم مي خواد فرياد بزنم، از ته دل.......

شايد نمونم اداره......... نمي دونم!!!

 پ.ن: گاهي همكارايي كه حتي فكرش رو هم نمي كني اين قدر محبت دارند كه توي سخت ترين شرايط و لحظات نشون ميدن كه حضور دارند كنارم. همين كه زنگ مي زنند و نگرانم هستند و سعي مي كنند كمكي باشند براي گرفتاريم دلگرمم مي كنه. گاهي يك غريبه از اوني كه فكر مي كني بهت نزديكه، بيشتر نگران و همراهت ميشه.....